Op de dag dat ze 66 jaar en vier maanden was, viel het werkdoek voor Betty. “En het was al zo’n raar jaar,” blikt ze terug, “corona kwam om de hoek kijken en niets was meer zoals het was. Zat ik maar een beetje thuis te koekeloeren en de meiden van de kassa en receptie zag ik alleen nog maar via Zoom. Ik miste de gezelligheid, de reuring. Maar het was niet anders.” 

Ruim drieëntwintig jaar geleden stapte de geboren en getogen ‘kraai’ het theater aan de Dr. Abr. Kuyperlaan binnen om aan de slag te gaan in de horeca. Geknipt voor het vak voelde ze zich als een vis in het water. “Ik was bij het uitzendbureau geweest om te vragen of ze een baantje voor me hadden. Spant! leek me wel wat. Toen ik er net een paar dagen werkte, bleek er een vacature te zijn. Met h...